دلنوشته های مغز مشوش بانو

توقعت رو از آدم ها بالا نبر آدمم ها اونقدری که بهت میگن آدم نیستن چهره موجه هر آدمی ، فقط یه نقابه که تو نفهمی اون زیر چجور گرگی کمین کرده تا انسانیتت رو بدره...

این روزها ، پر از دردم از نبودن های تلخ و بودن های دردناک این روزها ، دلتنگم برای آغوش هایی که برویم باز نشد و برای قهوه هایی که خورده نشدxa0 تا ته فنجان تیره بدنبال آینده روشن باشم به گمانم برای روزگار باید عینک بزرگی بگیرمxa0 تا مرا همانگونه که هستم ببیند من آنقدر بزرگ نیستم که تحمل اینهمه درد را داشته باشم...

به یاد اون روزای خوب و زیبا که ساکت می نشستم پای حرفات تو چند نکته ، خلاصه ، خیلی کوتاه من و اصرار ، سوال خیلی بی جا می خواستم تا ابد با تو بمونم ولی انگار نشد ، زود بود گمونم تو چند سالی منو با عشق بردی یهو گفتی نیا ، برام تو مردی عجب حرف غریبی بود اونروز من و حلقه قلابی ، پر از سوز منو وا کردی از سرت چه سادهxa0 حالا من موندم و قبر آماده باید از تو تنفر داشته باشم میگن باید تحمل داشته باشم ولی من تورو حتی بد میخوامت تو هر وقتی بگی برگرد میخوامت...

حس بدیهxa0 وقتی موقتی باشیxa0 وقتی حضورت مشروط به نبود بقیه باشه تنهایی حس بدیه!!!! هیچکس اندازه من درکش نکرد....